می گریزم چون خزان با برف های ریز و سرد دی. تکیه می کنم بر دیوار سرد.

حرف می زنم با برف: می شنوی مرا؟

چون بخار از دهانم می زند بیرون. می فهمم که غوعایی است در سینه ام. آتشی برپاست!

در باز می کنم

روبرو دیوار است

روزنی بر دیوار

ساعت از روزن دیوار پیداست

مردی از ثانیه ها می گذرد

می خندد

می نشینم

                  روی قالی

درد من 

         آتش

سوزد از آتشم این دیوارها

روزن و ساعت و ثانیه ها

مرد می خندد

من و خاکستر و سیگاری بر لب

آتش اما ...

             همچنان می سوزد

الکل از گوشه ی لب می ریزد

مرد بیگانه همچنان می خندد.

 

 

در خیال خود قدم می زدم، دیدم آن چهرۀ زیبایت را

خندیدی و گفتی: سلام

دست و پایم گم کرده و با لرزه صدایم برخاست: سلام

باز خندیدی و گفتی: سرد است؟

من سرخ شدم، لبخند زدم و سری تکان دادم

آهسته پر کشیدی از خیالم

من چون به خود آمدم، تو را دیدم

خندیدی و گفتی: سلام

من ابله گفتم: شما؟

باز خندیدی و برگشتی و رفتی.

افسوس ...

بهمن ماه ۱۳۸۵

شب بود و من بودم و ستاره

- به چه می اندیشی چنین خیره نگاه می کنی؟

- آسمان شب زیباست یا روز؟

- گیسوانت ابرهای روز مه آلود را می آورد در یادم

- کاش در شب، ابری بود آبی!

- تا ستاره سر به رویش گذارد ز بی خوابی؟

- تا شب با تمام تنهایی، سیاه نبود.

- شب اگر سیاه نبود که تنها نبود.

*********

شب بود و من بودم و ستاره

و یک تکه ابر آبی!

- انگار امشب مثل شب های دیگر نیست؟

- تکه ابر آبی انگار وصله ناجوری است!

- شاید اگر خورشید در شب بود ...

*********

شب بود (یا نبود!)، من بودم و ستاره

و خورشید (بود یا نبود!)

- ساعت 12 شد پس شب کجاست؟

- ماه پیداست ولی شب پیدا نیست.

- انگار خورشید و شب با هم آَشتی نیستند

- خورشید و شب، این هم که نشد!

- شاید شب با سیاهی و تنهایی شب است؟

*********

شب بود و من بودم و ستاره

- به چه می اندیشی چنین خیره نگاه می کنی؟

- شب چقدر زیباست با تمام تنهایی و سیاهی اش!

 

آذر ماه 1385

 

شب شد

دوباره شب شد و خواب به مهمانی آفتاب رفته است

چشم، در طلب خواب مرد

ماه، خسته شد از انتظار

آفتاب خسته شد از سر زدن

ما، رهگذریم همچنان

بی خبر از آنچه رفت

بی خبر از آنچه مرد

بی خبر از انتظار

بی خبر از سرزدن

رهگذریم همچنان

 

مهر ماه 1385

دو تکه ابر بودم

در هم و گره خورده

غریدم و باریدم

خالی شدم از ناله و آه

شاد شدم، خرم و خندان

چون هفت رنگ رنگین کمان

و حال ...

من یک ابرم

صاف و ساده

یکه و تنها

 

خرداد ماه 1385

شب رسید از راه

تاریک است

چهارده دی ماه است

خواب بگریخته از چشم

کنون دلتنگم و خسته

شب تاریک سرد آسمانش غم گرفته

شبی خاموش

بباید پیمودن این شب را

به خورشید سحرخیز طلا خورده بیدار خواهم شد

بخواب ای چشم

***************

سگان در کوچه بی تابند

صدای فریادشان در گوش

چرا باید بخوابم من

کنون آسوده و بی درد

که دردی در دل سگ هاست

صدای فریادشان در نیمه شب پیداست

هم اکنون به صحرایی ز برف و باد فرو افتاده ام از شهر

دلم تنگ است و تنهایم

به دور افتاده از خویش و دیار خویش دورم

چرا باید بخوابم من

که فردا برف و باد است و صدای سگ

و هر روزش چنین باشد

***************

صدای سگ نمی آید

سگان خفتند ولی من ...

شبی را تا سحر بیدار ماندم تا بدانم

که اینجا روز و شب برف است و باد و سگ و دیگر هیچ !

 

دیماه 1383

 

دیر زمانی است که من

همچو آدم هوس سیب در سر دارم

شاید این بار بخورم سیب و به مینو برگردم

یا که شاید بار دگر ...

هی در این فکرم، بخورم یا نخورم

که دست به یکباره طلب می کند و ...

و چنین است سرانجام خیال!

 

خرداد ماه 1385